Moed om een leven 2.0 te leven
U kent het web 2.0? Het is een geheel van technologieën die het web meer dynamisch en meer gebruikersvriendelijk maken, dat de wisselwerking tussen de gebruikers bevoorrecht. Een grote opleving die is komen dépoussiérer onze oude statische bladzijdes web en aldus een vlaag van zuivere lucht aanbrengen aan alle internauten.
Eh goed voor mij, heeft de moed een beetje hetzelfde gevolg voor het leven. Het is een soort hefboom dat het mogelijk maakt om aan de viscié lucht van de routine te ontsnappen om aan de zuivere lucht te proeven die verder bestaat. Men verkrijgt aldus een meer dynamisch leven en rijkere betrekkingen dank zij de overschrijding van zichzelf.
Op Wikipedia, is er een definitie van de moed die ik veel wil: „doen wat net „is. Wil dat dat de mensen die zeggen moed gebrek hebben aan doen wat onrechtvaardig is? In feite zullen zij niet noodzakelijkerwijs kwade aan de maatschappij doen door in hun vervelende cocon te blijven. Maar het is dat zij zullen erover doen! Zij weten pertinament dat die zij hun lijken niet doen. Er is altijd deze kleine stem die hun herhaalt, bijvoorbeeld: Qu'est-ce-que doe ik in dit beroep? Qu'est-ce-que doe ik met hem/zij? Qu'est-ce-que doe ik in dit binnenland? Qu'est-ce-que doe ik in deze gemeenschap? Qu'est-ce-que wacht ik om hem te spreken? Het in wezen is men niet aan onze plaats, maar men probeert zich van het tegendeel door zich alle een hoop verontschuldigingen te bevinden en bezigheden te overtuigen die troosten: de spelen video's, de uren supp, de televisie,… maar de stem blussen zich niet, het is een malaise die men voortdurend op een verwarde wijze, bijna onbewust voelt. Later zal zij de plaats aan de spijt, en zelfs aan de bitterheid laten: „Maar wat heb ik doe van mijn leven? Als ik… had geweten“.
Het is waar dat de te overschrijden haag zeer hoog kan lijken. Men werd zo geconditioneerd om te geloven dat zij onoverkomelijk is. Trouwens neemt niemand ons serieus wanneer men trots het willen uitdagen verklaart. Het is een echte cultuur van de armoede, die des te beter besmet dat zij door het grootste aantal wordt gedeeld. De angst is krachtig: men vreest om vernederd te worden, om verworpen te worden, om geld gebrek te hebben aan, om te lijden… Nochtans is deze barrière niet zo schrikwekkend, wanneer men zich de straf wijdt om hem het hoofd te bieden. Hij komt zelfs aan dat zij denkbeeldig is, en dat men het zonder weerstand zoals een schaduw oversteekt. Het in wezen, is het hardst in deze gevallen daar zich te besluiten om ondanks de angst te handelen. En de moed zal na de angst… komen
Weliswaar de barrière kan spookachtig zijn en ongegronde uit angst creëren. Maar men moet goed toegeven dat de spoken zeldzamer zijn dan de reële onderwerpen 
dus beter de angst nemen serieus, minstens aanvankelijk is. Men moet bewust zich zijn van een potentieel mislukking, min of meer fataal. Bepaalde keer zal men zich gemakkelijk kunnen vaststellen, en van ander minder. En in functie van dat zal men een aangepaste voorbereiding kunnen voorzien (min of meer lang). Het feit is dat de angst onze interne stand op een schadelijke wijze beïnvloedt, zij beperkt onze capaciteiten en speelt op onze moreel, men zal dus er een zekere weerstand moeten ontwikkelen. En zoals voor de vaccins, niets van zoals een goed virus verzwakt om bovengenoemde weerstand te ontwikkelen! Het virus dat in ons geval, zal het wordt verzwakt, doodeenvoudig zijn minder de hoge staaf te plaatsen dan voorzien, tot geleidelijk tot de goede grootte komen. Bijvoorbeeld, als ik schuchter ben, kan ik eerst met de mensen in de staarten van wachten proberen te spreken, te schertsen met de caissière, enz alvorens een meisje in de straat te gaan bereiken.
Een andere vrij duidelijke oplossing zal doodeenvoudig zijn zich op de hoogte te brengen, want tenslotte, is er eveneens de angst voor de onbekende die speelt. In dit geval ga ik een boek, een mentor, een gemeenschap, een blog proberen te vinden over het onderwerp om me van de wijsheid van de anderen te doordrenken. En zolang om te doen, zal ik eveneens me met hen tot gevolg kunnen hebben, zich op een sterke wijze op de weg van de genezing verplichten om deze angst het hoofd te bieden die me terroriseert.
Op tijd zal ik de gewoonte aannemen om mijn moed te gebruiken om een aan mijn fobieën te trotseren die meer teneinde een leven beperken, tenslotte te ontwikkelen waar mijn potentieel zich volledig ontwikkelt. Ik zal spontaner, meer rechtstreeks zijn, hetgeen niet wil zeggen noodzakelijkerwijs agressiever. Maar ik zal vooral de kracht hebben om de woorden rechtvaardig te vinden die met mijn gedachte overeenstemmen. Ik zal kortere wegen nemen die vroeger me onbereikbaar waren. Mijn betrekkingen zullen meer oorspronkelijk zijn, daar waar vroeger zij op de hantering waren gebaseerd. En vooral, zal mijn interne stand permanent zoveel mogelijk opgeheven worden, die een creativiteit bevoorrecht die vroeger voor mijn roemrijkste momenten van gunst is gereserveerd.
Het is slechts sinds onlangs dat ik bewust dit concept van interne stand bij de mensen observeer. Ik probeer hun lichamelijke taal, index in de toon van hun stem te ontcijferen, in hun vocabulaire, hun niveau van creativiteit, dit alles in verschillende situaties. En het is vrij boeiend zich te amuseren om die te erkennen wie dichterbij komen dit leven 2.0!
En u, erkent u daar bepaalde personen van uw omgeving?
Dit artikel is mijn bijdrage tot het festival aan de Kruising van Blogs - uitgave van december op de moed. U zult binnenkort het artikel recapitulerend vinden over blog Booster uw Invloed
.
