Ik verschillende opleving had u aangegeven dat ik dadelijk in Mauritius ging vertrekken. Vervolgens had ik de datum moeten terugdrijven door de vereiste geneeskundige tests om de vergunning te hebben om er te werken.

Tenslotte schrijf me daar is tenslotte aangekomen en ik u op dit ogenblik van een hotel van de stad Vier-Grenssteen, binnen de gronden van Mauritius.

Aangezien ik niet vaak op mijn privé-leven schrijf, ga ik u enkele verklaringen in dit artikel geven. Het zal een gelegenheid voor u zijn om beter uw dienaar te kennen…

Om mijn traject te omvatten, moet men weten dat ik altijd bougeotte heb gehad. Men zal de oorsprong van deze levensstijl in de veelvoudige verhuizingen kunnen terugvinden in verband met het werk van mijn vader, die vanger aan de Post was. Ofwel in mijn Poolse en Italiaanse oorsprongen, die tot gevolg hebben dat mijn familie wordt verspreid.

Maar waarschijnlijker, stel ik me voor dat deze aantrekkingskracht voor de verkenning deel mijn natuur uitmaakt. Ik heb altijd van de verplaatste experimenten gehouden, het exotisme dat men onder nieuwe horizonnen vindt. Het doel is altijd me zoveel mogelijk te integreren met de plaatselijke cultuur en daarvoor, niets van zoals de verlengde verblijven. Het is wat Tim Ferriss de Mini-Pensioenen noemt, waar behalve in mijn geval ik voltijds blijf werken.

Zo heb ik enkele gebieden van de wereld kunnen ontdekken:

Verenigde Staten, in 2001: een job van de zomer van 2 5 maanden aan Avalon, New - jersey, op de kust Oosten. Het was mijn eerste ervaring in een Engelstalig land, en de Amerikaanse nadruk is hard geweest om te grijpen. Gekomen zonder te veel middelen, heb ik vooral zonder onderbreking gewerkt, die zelfs twee werken uitoefent, de laatste maand. Het was wat mijn school van ingenieur een arbeidersstage had genoemd. Het doel was in een weinig gekwalificeerde betrekking te werken, en ik had van mijn kant een werk in een sandwicherie gevonden, alsmede in een Jacht Club om te doen het duikt. Een goede manier om de echte waarde van het geld te kennen. Bijkomstig ben ik aan de aanslag van 11 september ontsnapt, aangezien mijn vlucht van terugkeer enkele dagen later was voorzien. Maar ik heb werkelijk het drama in de gezichten van de Amerikanen gelezen.

Ierland, in 2001/2002: dank zij het programma van Europese uitwisseling Eurasmus, heb ik gedurende een jaar in Dublin kunnen studeren, de hoofdstad van Ierland. Ik houd een zeer aangename herinnering van deze periode, waar ik de cultuur van pubs, van de dans van salon en de Ierse muziek heb ontdekt. Een tijdperk rijk aan samenkomsten, met een jonge en kosmopolitische bevolking. Een opmerkelijke economische groei, die het mogelijk maakt om enkele kleine werken van het weekend als man sandwich (sic!) gemakkelijk te vinden en inventoriste. Zonder alle verkenningsmogelijkheden van de wonderlijke landschappen van de achterkant land te tellen.

Engeland, in 2003/2004: in 2003 verkrijg ik mijn diploma van ingenieur in informatica. Nochtans is er geen sprake van voor mij om me te bepalen in Frankrijk. Ik neem dus Khrys contact op, mijn betere vriend van de tijd van Ierland, en men motiveert zich om naar de verovering van Engeland te vertrekken. Nog steeds zonder te veel middel, bevindt men zich weldra weer om in perifirie van Londen, in een gebied genaamd M4 Gang te kamperen, dat voor zijn activiteit in de informatica wordt beschouwd. Onze dagen vatten zich kort samen om gedurende een uur tot het stadscentrum Slough te lopen, de hoofdstad van de omgeving, de appartementen en potentiële werkaanbiedingen van het gebied te noteren, vervolgens deze contacten noemen alvorens onder de tent binnen te komen. Het is waarschijnlijk de periode waar ik meer dan Engelse sandwich van brood van kruim van mijn leven heb gegeten. En eveneens een periode van goed delirium en verergerde creativiteit, heeft men zelfs het idee gehad om onze harde eieren aan de droge hand van de toiletten van de camping te laten koken! Tenslotte na een huis gevonden te hebben dat men met mijn nicht zal delen, zal men niets van ander vinden niet dat kleine werken en men zich in maart 2004 zal scheiden.

Schotland, in 2004/2006: ik vind tenslotte een min of meer ernstig werk in een centrum van technisch verzoek van IBM aan Greenock in Schotland. Ik heb als het gevoel om aan de tijd van Ierland teruggekomen te zijn, behalve dat daar ik volledig loontrekkend ben. Het is nog eens de gelegenheid om kennis met een sterke internationale gemeenschap en een volk te doen net zo mélomane die de Ieren (ik woon nee-ver van een concertzaal). Ik herneem eveneens mijn koersen van rock in een zeer professionele en sympatique club die Ceroc heet (dat ik reeds beschrijft tevoren heb). Nochtans in deze nieuwe werkgelegenheid, blijf ik op mijn honger, het is niet die men van een ingenieur verwacht. Het is dus tijd om van kant te draaien.

Madagascar, in 2006/2008: ik ben werkelijk op een slag van hoofd aan Madagascar vertrokken. Ik had er nooit de voeten gezet, maar hij heeft voldoet van een vrouw om me te proberen, hoewel onze wegen zich hij er heeft nu goed lang hebben gescheiden. Met de teruggang, geloof ik dat het een mooie gelegenheid was om me te stimuleren om mijn betrekking in Schotland te verlaten, waar ik zacht in de routine in slaap viel. Kortom kort nadien een echo aan mijn zendingen van CVs en brieven van motivatie gevonden hebben, me ziehier tenslotte aan Madagascar, met een post als développeur in informatica.

Aan mijn komst in Antananarivo, heb ik de indruk gehad om in een groot dorp aan te komen. Weliswaar door het aantal bevolking, is het ontegenzeggelijk een stad, maar alles is in het ambachtsstadium gebleven: geen enkel vuur van wegverkeer, waardige auto's een museum van de autoindustrie, met in premie van de groei-groei en andere karren aan zébu, van de nauwe zijstraten en wegen van aarde tussen de woningen, en natuurlijk van talloze gargottes en andere kleine winkels die heel aan het detail verkopen. De inwoners geven zij zelf de indruk van iedereen, en zich zelfs kennen om zich, zich misgunnen, ding in het oog te houden dat door de bewakers en andere handelaars is vergemakkelijkt, die zich niet vervelen om de voorbijgangers te observeren. En ik bevestig dat het geklets goed de meest vernielende kracht van het heelal is!

Over het geheel genomen degenen die de middelen leven goed aan Madagascar hebben, en betalen kan bepaalde dure luxe zich in Europa als goed, bewakers en andere ambachtsproducten. Dit alles op voorwaarde zeer op te letten om niet de machtige families van de hoofdstad te iemand op de tenen trappen, waarvan sommige echte mafia opleiden. Want ondanks het kantoor van strijd anti-corruptie, alle van Madagascar, en in het bijzonder koopt de rechtvaardigheid zich.

Ondanks de drama's die zij dagelijks beleven, leidt het merendeel van malgaches een achtenswaardig en moedig leven.
De mannen en de vrouwen werken van concert en vereeuwigen de cultuur van de voorvaders open voor de buitenlanders blijvend. En als men de tijd in beslag neemt om de malgache taal te ontdekken, die van enkele woorden van liederen wordt vergezeld, verlichten de gezichten zich en de culturele barrières vallen. Het feit is dat malgaches in het aanwezige moment kunnen leven, de moeilijke proeven met de glimlach trotseren en émerveiller van elk ding, een gemoedsgesteldheid die al lang in onze moderne vennootschappen is vergeten.

Als men aan dat alles het geheel van de schitterende landschappen van het eiland toevoegt, is het onbetwistbaar dat Madagascar de slag in ruime mate om bezocht te worden geldt. Ik houd een onuitwisbare herinnering van deze welvaartsstaat van zo hulpbronnen, die een sterke identiteit en een zekere charme heeft kunnen houden.

Mauritius, 2008/? : hier kan ik slechts u over mijn eerste indrukken spreken. Ik ben in Mauritius op 1 oktober gekomen en ik werk momenteel aan Cyber City. De bevolking voor het merendeel bigarée, Hindoes, vervolgens Creools, wit en Aziatisch in volgorde van belang. Het klimaat is zacht en de transparante lagunes, vooral wanneer de hemel zeer blauw is. Kortom een klein paradijs voor de toeristen en degenen die de middelen hebben. Voor de Mauritianen, is het leven duidelijk harder, en dat komt met name in een nachtactiviteit tot uiting die zeer buiten de toeristenhoeken wordt beperkt. A dat ik om de Mauritiaanse cultuur evenals de plaatselijke taal te ontdekken handhaaft: de Mauritiaanse Creool.

Tags: ceroc, Madagascar, tim ferriss

Als u van dit artikel hebt gehouden, hem meer zicht in voorstemmer hem op Scoopeo gegeven:


De gelijksoortige artikelen (in theorie):
Making IT DE work: het nieuwe boek van David Allen
XScrape: een gratis software om gegevens uit te trekken vanaf het web
Een wanhopige situatie overleven
Een blog van meer op de productiviteit en de persoonlijke ontwikkeling
De week van 4 uur van Tim Ferriss (1/2)